မြန်မာနိုင်ငံသို့ ဒုက္ခသည် ၅,၀၀၀ ပြန်ပို့ရန် မလေးရှားက စီစဉ်နေပါက ပြန်ပို့မှုတိုင်းသည် မိမိဆန္ဒအလျောက် ဖြစ်ရမည့်အပြင် လူတစ်ဦးချင်းစီအလိုက် အန္တရာယ်စိစစ်မှု ပြုလုပ်၍ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှုကြုံနိုင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်ပို့မခံရစေရန် အာမခံရမည်ဟု မလေးရှားရှေ့နေကောင်စီ (Malaysian Bar Council) က တောင်းဆိုလိုက်သည်။
မလေးရှားနိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဒါတွတ် စီရီ မိုဟာမက် ဟာဆန် (Datuk Seri Mohamad Hasan) က မလေးရှားမှ ပြန်ပို့ရန် သတ်မှတ်ထားသော ဒုက္ခသည် ၅,၀၀၀ ကို လက်ခံရန် မြန်မာဘက်က အဆင်သင့်ရှိကြောင်း ပြောကြားပြီးနောက် ရှေ့နေကောင်စီ၏ သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး၏ ပြောကြားချက်အရ ယင်းဒုက္ခသည်များကို သင်္ဘောဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပို့ဆောင်ရန်လည်း စီစဉ်နိုင်ကြောင်း သိရသည်။
အဆိုပါ လူ ၅,၀၀၀ သည် မြန်မာနိုင်ငံမှ လူမျိုးစုအမျိုးမျိုး ပါဝင်ပြီး ရိုဟင်ဂျာများသာ သီးသန့်မဟုတ်ကြောင်း နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးက ပြောသည်။
ပြန်ပို့မှုသည် ဘေးကင်းပြီး မိမိဆန္ဒအလျောက် ဖြစ်ရမည်
မလေးရှားရှေ့နေကောင်စီ (Malaysian Bar Council) ဥက္ကဋ္ဌ အာနန် ရာ့ဂျ် (Anand Raj) က ဒုက္ခသည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ အခြေအနေကို သီးခြားစိစစ်ရန် အစိုးရအား တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည် ၅,၀၀၀ ကို ပြန်ပို့ရန် အဆိုပြုချက်ရှိပါက လူတစ်ဦးချင်း အန္တရာယ်စိစစ်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး ပြန်ပို့မှုတိုင်းသည် မိမိဆန္ဒအလျောက်၊ အချက်အလက်ပြည့်စုံစွာ သိရှိပြီး၊ ဘေးကင်းကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ဖြစ်ကြောင်း အာမခံရန် ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က အစိုးရကို တောင်းဆိုသည်” ဟု အာနန် (Anand) က ထုတ်ပြန်ချက်တွင် ပြောသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော ပဋိပက္ခနှင့် မလုံခြုံမှုများကြောင့် ပြန်ပို့ခံရမည့် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အန္တရာယ်အခြေအနေကို သီးခြားစိစစ်ရန် အရေးကြီးကြောင်း ၎င်းက အလေးပေးသည်။
ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်းမပြုခြင်း (Non-Refoulement) မူကို လိုက်နာရန် တောင်းဆို
ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) ၏ အဓိကတောင်းဆိုချက်မှာ နိုင်ငံတကာဥပဒေတွင် အရေးကြီးသည့် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်းမပြုခြင်း (non-refoulement) မူကို လိုက်နာရန်ဖြစ်သည်။
ယင်းမူအရ လူတစ်ဦး၏ အသက်၊ လွတ်လပ်ခွင့် သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာလုံခြုံမှု အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည့် နိုင်ငံ သို့မဟုတ် နေရာတစ်ခုသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်ပို့ခြင်း မပြုရပေ။
အာနန် (Anand) က ဒုက္ခသည်အသိုင်းအဝိုင်းများ၊ ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ မဟာမင်းကြီးရုံး UNHCR နှင့် အရပ်ဘက်လူမှုအဖွဲ့အစည်းများနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ကာ လူ့အခွင့်အရေးကို လေးစားသည့် ဒုက္ခသည်ကာကွယ်ရေးမူဘောင်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်လည်း တောင်းဆိုသည်။
မြန်မာနှင့် သဘောတူညီချက် အသေးစိတ် ထုတ်ဖော်ရန် တောင်းဆို
ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု သတင်းထွက်နေသည့် ပြန်ပို့ရေးအစီအစဉ်၏ အဓိကအချက်များကို အများပြည်သူသိရှိအောင် ထုတ်ဖော်ရန် ပူထရာဂျာယာ (Putrajaya) အစိုးရအား တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မည်သူများကို မည်သို့စိစစ်ရွေးချယ်မည်၊ လူတစ်ဦးချင်း အန္တရာယ်ကို မည်သို့သတ်မှတ်မည်နှင့် ပြန်ပို့ခံရသူများအတွက် မည်သည့်အကာအကွယ်များ ထားရှိမည်ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း အာနန် (Anand) က ဆိုသည်။
မြန်မာနိုင်ငံမှ ဒုက္ခသည်များသည် လူမျိုးရေး၊ နိုင်ငံရေးနှင့် ပဋိပက္ခဆိုင်ရာ နောက်ခံအမျိုးမျိုးရှိကြသဖြင့် ပြန်ပို့ခံရပါက ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်သည်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် နိုင်ငံသားဖြစ်မှု သို့မဟုတ် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးအဆင့်အတန်းကိုသာ အခြေခံ၍ အုပ်စုလိုက်ပြန်ပို့ခြင်း မပြုသင့်ကြောင်း ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) ၏ ရပ်တည်ချက်က အလေးပေးထားသည်။
၁၉၅၁ ခုနှစ် ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ ကွန်ဗင်းရှင်း (1951 Refugee Convention )လက်မှတ်မထိုးထားသော်လည်း တာဝန်ရှိဟုဆို
မလေးရှားနိုင်ငံသည် ၁၉၅၁ ခုနှစ် ဒုက္ခသည်များ၏ အခြေအနေနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကွန်ဗင်းရှင်း (1951 Convention Relating to the Status of Refugees) နှင့် ၎င်း၏ ၁၉၆၇ ခုနှစ် ပရိုတိုကော (1967 Protocol) တွင် ပါဝင်သည့် နိုင်ငံမဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယင်းအချက်ကြောင့် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်းမပြုခြင်း (non-refoulement) မူကို လိုက်နာရန် မလိုအပ်တော့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အာနန် (Anand) က ဆိုသည်။
“မလေးရှားက ၁၉၅၁ ခုနှစ် ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ ကွန်ဗင်းရှင်း (1951 Refugee Convention )ဒါမှမဟုတ် ၁၉၆၇ ခုနှစ် ပရိုတိုကော(1967 Protocol) ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံ မဟုတ်တာက အရေးမကြီးပါဘူး” ဟု ၎င်းက ပြောသည်။
အာနန် (Anand) ၏ ပြောကြားချက်အရ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်းမပြုခြင်း (non-refoulement) သည် နိုင်ငံတကာဥပဒေအောက်တွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသိအမှတ်ပြုထားပြီး နိုင်ငံများက လွယ်လင့်တကူ လျစ်လျူရှု၍မရသည့် အခြေခံမူတစ်ရပ်အဖြစ် ပိုမိုအသိအမှတ်ပြုလာနေသည်။
ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က ယင်းမူကို jus cogens — ခြွင်းချက်မပြုနိုင်သည့် အခြေခံနိုင်ငံတကာဥပဒေစံနှုန်း — အဖြစ် ပိုမိုအသိအမှတ်ပြုလာနေသည်ဟုလည်း အခိုင်အမာဆိုထားသည်။
၂၀၁၅ ကတည်းက မလေးရှား အသိအမှတ်ပြုခဲ့ဟု ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) ထောက်ပြ
မလေးရှားအစိုးရသည် ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်းမပြုခြင်း (non-refoulement) မူကို ယခင်ကတည်းက အသိအမှတ်ပြုထားကြောင်း ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က ထောက်ပြသည်။
အာနန် (Anand) က ၂၀၁၅ ခုနှစ် ဒီဝမ် ရာကယက် ဟန်ဆာ့ဒ် (Dewan Rakyat Hansard) ကို ကိုးကားခဲ့ပြီး ထိုစဉ်က ဝန်ကြီးချုပ်ဌာန (Prime Minister’s Department) ဝန်ကြီး ဒါတွတ် စီရီ ရှာဟီဒန် ကာဆင် (Datuk Seri Shahidan Kassim) က ဒုက္ခသည်များကို ၎င်းတို့၏ မူလနိုင်ငံများသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်ပို့မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ထို့ကြောင့် မလေးရှားအစိုးရသည် အနည်းဆုံး ၂၀၁၅ ခုနှစ်ကတည်းက ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်းမပြုခြင်း (non-refoulement) မူကို အသိအမှတ်ပြုထားကြောင်း အာနန် (Anand) က ပြောသည်။
UNHCR ၏ အခန်းကဏ္ဍ ဆက်လက်ရှိရန် တောင်းဆို
မလေးရှားအစိုးရက ၎င်း၏ ဒုက္ခသည် စာရွက်စာတမ်း မှတ်ပုံတင်ခြင်း အစီအစဉ် (Refugee Documentation Registration Programme) သို့ ကူးပြောင်းနေချိန်တွင် UNHCR နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်လည်း ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အကူးအပြောင်းကာလအတွင်း UNHCR ၏ ဒုက္ခသည်အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်စိစစ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် အာနန် (Anand) က တိုက်တွန်းသည်။
ဒုက္ခသည်ကာကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရာတွင် UNHCR နှင့် အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းများသာမက ဒုက္ခသည်အသိုင်းအဝိုင်းကိုယ်တိုင်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပါဝင်နိုင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က အလေးပေးထားသည်။
မြန်မာဘက်က လူ ၅,၀၀၀ လက်ခံရန် အသင့်ရှိဟု နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ပြော
မလေးရှားနိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး မိုဟာမက် ဟာဆန် (Mohamad Hasan) က မလေးရှားက ပြန်ပို့ရန် သတ်မှတ်ထားသည့် ဒုက္ခသည် ၅,၀၀၀ ကို လက်ခံရန် မြန်မာဘက်က အဆင်သင့်ရှိကြောင်း ပြောကြားထားသည်။
၎င်းတို့ကို သင်္ဘောဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်းလည်း ဝန်ကြီးက ပြောသည်။
သို့သော် အဆိုပါ ၅,၀၀၀ ဦးမှာ ရိုဟင်ဂျာများသာ မဟုတ်ဘဲ မြန်မာနိုင်ငံမှ လူမျိုးစုအမျိုးမျိုး ပါဝင်ကြောင်း ရှင်းလင်းထားသည်။
ပြန်ပို့ရေးထက် ကာကွယ်ရေးကို ဦးစားပေးရမည်
ရိုဟင်ဂျာနှင့် အခြားမြန်မာဒုက္ခသည်များအတွက် ပြန်ပို့ရေးကိစ္စသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး သို့မဟုတ် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုမျှ မဟုတ်ပေ။
အဓိကမေးခွန်းမှာ ပြန်မည့်သူတစ်ဦးချင်းစီက မိမိဆန္ဒအလျောက် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ၊ လုံခြုံစွာ ပြန်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိနှင့် ပြန်ရောက်မည့်နေရာ၏ အခြေအနေကို လုံလောက်စွာ သိရှိထားခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဖြစ်သည်။
ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) ၏ တောင်းဆိုချက်သည် အုပ်စုလိုက်ပြန်ပို့ရေးထက် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကာကွယ်မှုလိုအပ်ချက်ကို သီးခြားစိစစ်ရေး အပေါ် အဓိကထားသည်။
မလေးရှားက လူ ၅,၀၀၀ ပြန်ပို့ရေးကို ဆက်လက်စဉ်းစားနေချိန်တွင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုနှင့် ပြင်းထန်သောအန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရေးသည် မည်သူ့ကို ပြန်ပို့နိုင်သည်ဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အဓိကစံနှုန်း ဖြစ်ရမည်ဟု ရှေ့နေကောင်စီ (Bar Council) က တိုက်တွန်းထားသည်။
