အင်ဒိုနီးရှားရှိ ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်များ အထောက်အပံ့ လျော့နည်းလာမှုကြောင့် အရေးပေါ်အခြေအနေ ဆိုးရွားလာ

အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံရှိ ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်များသည် အခြေခံလူမှုအကူအညီများ လျော့နည်းသွားခြင်းကြောင့် အစားအစာ၊ နေရာထိုင်ခင်းနှင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုများ မလုံလောက်တော့သဖြင့် လူသားချင်းစာနာမှု အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ရပ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဒုက္ခသည်များက အင်ဒိုနီးရှားအစိုးရနှင့် ဒေသခံပြည်သူများမှ ကာကွယ်ပေးမှုများအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီလများအတွင်း သူတို့၏ဘဝအခြေအနေများ ဆိုးရွားလာကြောင်း ဆိုသည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်အစပိုင်းမှစတင်၍ ဒုက္ခသည်များအများစုသည် နေ့စဉ်အခြေခံလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုဆိုင်ရာ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်း International Organization for Migration (IOM) မှ ပေးအပ်သော ငွေကြေးအကူအညီများကို သိသိသာသာ လျှော့ချလိုက်ပြီး၊ ယခုအခါ ကလေးရှိသော မိသားစုများ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကဲ့သို့ အားနည်းသောအုပ်စုများကိုသာ အဓိက ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။ အခြားဒုက္ခသည်များအများစုမှာ အကူအညီမရရှိတော့ပါ။

ရိုဟင်ဂျာများအများစုသည် ၂၀၂၃ မှ ၂၀၂၄ ခုနှစ်အတွင်း မြန်မာနိုင်ငံတွင် ဖြစ်ပွားသော အကြမ်းဖက်မှုများနှင့် ဖိနှိပ်မှုများမှ လွတ်မြောက်ရန် အင်ဒိုနီးရှားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၂၀၂၄ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် ပီကန်ဘာရုမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်စေခဲ့ပြီး အစောပိုင်းတွင် ယာယီနေရာထိုင်ခင်းနှင့် အနည်းငယ်သော ငွေကြေးအကူအညီများကို IOM မှ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အကူအညီများ လျော့နည်းလာပြီး အချို့သော ဒုက္ခသည်များကို မိမိတို့နေရာထိုင်ခင်းများမှ ထွက်ခွာရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုများအများအပြားမှာ အိမ်မရှိဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများတွင် နေထိုင်နေရသည်။

ငွေကြေးအကူအညီများလည်း လျော့နည်းသွားသည်။ လူတစ်ဦးလျှင် လစဉ် ထောက်ပံ့ငွေကို IDR ၁.၂ သန်းမှ IDR ၁ သန်းသို့ လျှော့ချခဲ့ပြီး မိသားစုများအတွက် IDR ၇ သိန်းသာ ပေးအပ်နေသည်။ ဒုက္ခသည်များက ဤပမာဏသည် အစားအစာ၊ အိမ်ငှားခ၊ သန့်ရှင်းသောရေ နှင့် အခြားအခြေခံလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် မလုံလောက်ကြောင်း ပြောကြားသည်။

ထို့အပြင် အခြားဒုက္ခသည်အုပ်စုများသည် လူတစ်ဦးလျှင် ခန့်မှန်း IDR ၁.၇ သန်းခန့်ရရှိနေကြောင်းဆိုပြီး ရိုဟင်ဂျာများအပေါ် အကူအညီပေးမှု မညီမျှမှုများ ရှိနေကြောင်းလည်း တင်ပြထားသည်။ ဤအခြေအနေများကြောင့် ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် အခြားဝန်ဆောင်မှုများသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မလုံလောက်သဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားများလည်း တိုးလာနေသည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုဆိုင်ရာ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်း (IOM) မှ အကူအညီများကို အလုံးစုံ ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြောင်း ဒုက္ခသည်များက ပြောသည်။ ဒေသခံမီဒီယာများသို့ ပြောကြားချက်များအရ အခြေခံကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု မရရှိနိုင်မှုကြောင့် ကလေးတစ်ဦးအပါအဝင် ရိုဟင်ဂျာ နှစ်ဦး သေဆုံးခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

ယခုအချိန်တွင် အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံအတွင်း ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည် စုစုပေါင်း ၂,၀၀၀ ခန့်ရှိပြီး ၁,၃၀၀ ကျော်သည် ရီအူပြည်နယ် ပီကန်ဘာရုမြို့တွင် နေထိုင်ကြသည်။ အခြားများမှာ အာချေးနှင့် မီဒန်မြို့များတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ပီကန်ဘာရုမြို့တွင်သာ လူဦးရေ ၁,၃၀၀ ခန့်ရှိပြီး ယင်းတွင် အမျိုးသား ၆၀၀၊ အမျိုးသမီး ၄၀၀ နှင့် ကလေး ၃၀၀ ပါဝင်သည်။

ဒုက္ခသည်များက ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်များမှာ အခြေခံလူ့အခွင့်အရေးများသာဖြစ်ပြီး အစားအစာ၊ နေရာထိုင်ခင်း၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုနှင့် ပညာရေးတို့ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။ အရေးပေါ် လူသားချင်းစာနာမှု အကူအညီများ မရရှိပါက အစာရှားပါးမှုနှင့် သေဆုံးမှုများ တိုးပွားလာနိုင်ကြောင်း သတိပေးထားသည်။